Poeto wierszokleto

Wiersz biały jest specyficzną formą wiersza. Nie ma ani znaków interpunkcyjnych, ani nie posiada także rymów. Najważniejsza jest rytmika. Nic nie szkodzi, nie potrzebują. W rzeczywistości nie ważna jest forma ekspresji, kluczowy jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest jednakowo łatwa jak poezji tradycyjnej. Zależy to od artysty. A ludzie są w stanie w ten sposób przekazać osobiste koncepcje i pragnienia. Nam pozostaje wyłącznie delektować sie ich sztuką, którą tak pieczołowicie każdy poeta tak szanuje.

Nie wiem ilu twórców uważa się za wybitnych autorów, a ilu tak zwanych poetów za prawdziwych poetów. Jedno jest bezdyskusyjne. Zostaliśmy obdarzeni pasją. Czy w siebie zbytnio wierzymy, czy nawet przeciwnie to wszystko jest nieistotne. Istotna jest pasja, istotne jest usilne pielęgnowanie własnego celu w brew wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym lub beznadziejnym, przeskoczysz góry jeśli nie zaprzestaniesz. Tak w tej chwili jest z nami poetami wierszokletami.

“Moje ciała”

łza włosów nie drży

spleciony uśmiech patrzy nieśmiale na dotyk

rozkosznie pragną oni rozłąki

patrzycie wy na wargi